Hasła zaczynające się od liter Ił

Iława w 1000 roku - miejsce spotkania Ottona III i Bolesława Chrobrego, który to wyruszył na spotkanie cesarzowi niemieckiemu, udającemu się z pielgrzymką na grób św. Wojciecha. Tak to wydarzenie opisywał kronikarz niemiecki Thietmar: Kiedy cesarz ….dotarł do kraju Dziadoszan, wyjechał na jego spotkanie Bolesław. W miejscowości zwanej Ilua ( Iłowa, powiat żagański) przygotował on przedtem kwaterę dla cesarza. Trudno uwierzyć i opowiedzieć, z jaką wspaniałością przyjmował wówczas Bolesław cesarza.”

Iława w 1840 roku, niem Eulau, obecnie dzielnica Szprotawy, niegdyś osobna wieś Składa się ze wsi małej, dolnej i górnej. Mała wieś Klein-Eulau Należy do hrabiego zu Dohna na Małomicach. 2 folwarki (jeden nazywany Kottwitzer Vorwerk), młyn (wiatrak), gospoda, fabryka papieru na 5 kadzi. Razem 40 chałup. 2 rzemieślników, kupiec. Łączna liczba mieszkańców: 372 (w tym 22 katolików). Kościół ewang. w Małomicach, kościół kat. w dolnej wsi. Do tego przynależy kolonia Neuhäuser z 6 chałupami i 48 mieszkańcami.

Iława w latach 1687-88, niem. Eulau, obecnie dzielnica miasta Szprotawa Podlega proboszczowi ze Szprotawy. Prawa patronackie nad kościołem posiada klasztor Magdalenek w Szprotawie. Wieś składa się z 3 dominiów należących do: klasztoru Magdalenek, Pani von Röder na Małomicach, barona R.F. von Silber. Posiada 24 rolników, 15 zagrodników 8 i chałupników, wszyscy luteranie. Do parafii kościoła w Iławie przynależą wsie Kartowice i Śliwnik. Nauczyciel J.Weigel ma 62 lata, pracuje na urzędzie 15 lat, naucza 20 dzieci.

Iława w latach 1786-87, niem. Eulau, obecnie dzielnica Szprotawy Składa się z 3 części. Mała Iława (Klein-Eulau) posiada 1 folwark, 2 rolników służebnych, 11 zagrodników, 14 chałupników, 10 innych domów. Właścicielem majątku jest hrabia zu Dohna. Górna Iława (Ober-Eulau) posiada 1 folwark, szkołę, 9 służebnych rolników, łącznie 16 zagrodników, 14 chałupników, 8 innych domów. Należy do hrabiego zu Dohna.

Iławka - rzeka w województwie lubuskim o długości 6,7 km. Rzeka zwana jest także Bobrzanką.

IŁOWA (lubuskie) Położenie: N 51°30`E 15°12` Okrąg: N 51°29`51" E 15°11`39" S od Żar; SW od Zielonej Góry Miasto Iłowa liczy 4,1 tyś. mieszkańców, leży na Nizinie Śląskiej, wśród Borów Dolnośląskich, nad dopływami Bobru: Czerną Małą i Czerną Wielką. Powstało w 10 wieku, jako osada leśna, na rozstajach szlaków handlowych prowadzących z Żagania do Zgorzelca i z Legnicy do Gubina. Za czasów panowania Piastów Śląskich miasto nie odgrywało większej roli politycznej. Natomiast w roku 1241, mieszkańcy brali udział w bitwie z Tatarami pod Legnicą.

Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych w Iłowej - obchodził na początku czerwca 2009 roku jubileusz 60-lecia. Piękne barokowe sale XVII wiecznego pałacu powitają dawnych uczniów oraz zaproszonych gości na uroczystości II zjazdu absolwentów. Historia szkoły sięga 1949 r., w którym to utworzono Państwowe Liceum Ogrodnicze. W uroczystościach otwarcia szkoły wziął udział ówczesny Minister Rolnictwa J. Dąb-Kocioł. Według zapowiedzi miała to być największa szkoła ogrodniczo-sadownicza w Polsce.

Park w Ilowej Żagańskiej został założony na przełomie XVIII i XIX wieku według zasad sztuki romantycznej. Został przebudowany w latach 1890 - 1905. Z czasów jego wspaniałości zostało niewiele - fragmenty mostków, pergole. Licznie występuje tutaj starodrzew, w tym okazy drzew pomnikowych, a także fragment ogrodu w stylu japońskim. Zachował się układ ścieżek, zatoka i wyspy. Park w Iłowej cieszył się sporą sławą. W 1939 roku odbyła się tutaj wystawa dalii.

Iłowa Żagańska - znowu miastem. Topograficznie Iłowa leży na Łużycach. W X wieku była tu osada leśna. W 1974 r. osada uzyskała prawa miejskie.

Iłowa Żagańska w latach 1786-87, niem. Halbau, miasto na południu powiatu żagańskiego, często mylone z dzielnicą Szprotawy - Iławą Zwana także Kühzal. Mała wioska z 1 chłopem, 13 zagrodnikami i 1 chałupnikiem. Łączna liczba mieszkańców: 75. Mieszkańcy uczęszczają do kościoła w Koninie. W przeszłości należała do hrabiego B. von Promnitz, ostatnio do hrabiny von Kospoth. Literatura: Handke/Steller "Beschreibung der schlesischen Kreise Sagan und Sprottau" 1968