Zamek w Łagowie

Zamek w Łagowie. Na poczatku XIV wieku, wkrótce po objęciu panowania nad okolicą joannici przystąpili do budowy zamku, sytuując go na wzgórzu morenowym na przesmyku między jeziorami: Trześniowskim od północy i Łagowskim od południa. U podnóża warowni powstała służebna osada rzemieślnicza, zabezpieczona murami obronnymi z dwoma bramami...

Dojście do zamku prowadziło po zboczu wzgórza w kierunku bramy umieszczonej we wschodnim boku murów obwodowych. Naprzeciwko wjazdu stał dom mieszkalny, zamykający dziedziniec od strony zachodniej. W części północnej mieściła się kaplica a w południowej, w przyziemiu refektarz. W narożniku południowo-wschodnim, na lewo od wejścia, została wzniesiona wieża, mająca około 20 m wysokości, zbudowana na planie kwadratu, od wysokości 17 m - cylindryczna. W dolnej kondygnacji mieściło się więzienie, wyżej siedziba straży ze strzelnicami, w części cylindrycznej pomieszczenie z dwoma strzelnicami i wykuszem. Najwyższa kondygnacja zwieńczona blankami stanowiła pomost dla straży. Wieża wysunięta poza linię muru od strony wschodniej stanowiła skuteczną obronę wejścia, pełniła więc potrójną funkcję: była strażnicą, więzieniem i elementem obrony dostępu do bramy.

Wzgórze zamkowe zapewne w XV w. zostało u stóp otoczone czworobokiem murów obronnych, z półokrągłymi małymi bastejami pośrodku boków północnego i zachodniego. W ciągu murów znajdowały się rzadko rozstawione strzelnice, umieszczone na gankach wysuniętych na ceglanych wspornikach. Trzecią linią obrony były mury miejskie zamykające z dwóch stron odcinek przesmyku łagowskiego. Rozbudowy późniejsze znacznie zatarły obronny charakter zamku. W czasach nowożytnych zabudowano teren zamku, tworząc wewnętrzny dziedziniec. W krytej murowanej szyi o długości 22 m, umieszczono schody prowadzące od stóp wzgórza na poziom dziedzińca zamkowego. Wieża została podwyższona i zwieńczona nowymi blankami.
W roku 1569 spłonęło całkowicie osiedle u stóp grodu. W drugiej połowie XVII wieku, po zakończeniu wojny trzydziestoletniej, powstała najistotniejsza część jego dzisiejszych murów. Obecny zamek jest prostokątną, trochę rozczłonkowaną, dwukondygnacyjną, cztero skrzydłową budowlą z wewnętrznym dziedzińcem.

W roku 1640 zamek został zajęty przez Szwedów i był bezskutecznie oblegany przez Brandenburczyków. Pod panowaniem margrabiego Krystiana Ludwika, który w latach 1705-35 był łagowskim komturem, zostały nadane mieszczańskiej osadzie liczne przywileje, między innymi prawo do pobierania akcyzy i urządzania jarmarków, co w sumie traktowane było jako nadanie praw miejskich. Już w XVIII stał się letniskiem i słynął z ogrodu zoologicznego i pijalni wód mineralnych.
Zakon Joannitów w Prusach został skasowany edyktem królewskim 30 października 1810 roku, a jego dobra przejęte przez państwo. W roku 1819 część byłych posiadłości zakonu, najpierw bez zamku, została nadana rodzinie von Zastrow jako odszkodowanie za utracone nieruchomości. Później odkupiono także zamek. Od tej pory zamek z okolicą wielokrotnie przechodził z rąk do rąk. Miasto, najmniejsza miejska wspólnota w Brandenburgii, przeżywało w tym czasie istotne ożywienie. W początkach XX wieku hossa się skończyła. W 1932 roku stracił prawa miejskie. Właśnie w tych latach miejscowość stała się znanym letniskiem i kurortem, który z uwagi na swoje wartości zdrowotne znalazł szczególne uznanie u berlińczyków. Zamek stał się obiektem hotelowo - gastronomicznym...